تشکر از همکاران و تصمیم به ادامه همکاری
(ناهیدنامه 0040 – ۱۰ اسفند ۱۴۰۰) نزدیک به 3 سال میشود که در بُنتک هستم. دو سال پیش حدود همین ایام بود که راجع به تجربه کاریام در بنتک نوشتم. آن روزها حال خیلی خوبی داشتم. در آن روزها هم…
ناهید
به درون خودت متمرکز شو
(ناهیدنامه 0039 – ۱ اسفند ۱۴۰۰) مهمترین درسی که از مصاحبه بیش از ۵ ساعته با محمدرضا شعبانعلی و همینطور مطالعه کتاب خوب به عالی یاد گرفتم، این بود که موفقیت فرد یا سازمان، حاصل و دستاورد طبیعی تمرکز بر…
مشورت با آقای نیرومند راد راجع به مسیر شغلی
(ناهیدنامه 0038 – ۲۰ بهمن ۱۴۰۰) مدتی بود درگیر این موضوع بودم که آیا در حال حاضر، موقعیت شغلی فعلی بهترین گزینه هست یا خیر؟ گاهی به این فکر میکردم که شاید باید کسب و کار خودم را بنا کنم…
روزنوشته – یادآوریهای مهم
(ناهیدنامه 0037 – ۱۷ بهمن ۱۴۰۰) 📝یادم باشد عنوان مدیریت جز بردگی و از دست رفتن آزادی و آزادگی، حاصلی برایم نخواهد داشت. هرچند که مجبورم در ارتباط با مشتری و بازاریابی از این عنوان استفاده کنم، اما هر بار…
خودشناسی – آزمون لنگرگاههای مسیر شغلی
(ناهیدنامه 0036 – ۶ بهمن ۱۴۰۰) یک هفتهای بود که دوباره درگیر این سوال اساسی بودم که از زندگی و بطور خاص شغلم چه میخواهم. خیلی فکر کرده بودم و به یک سری نتایج هم رسیده بودم. میدانستم که از…
بحران سالانه
(ناهیدنامه 0035 – ۴ بهمن ۱۴۰۰) خب طبق معمول این چند سال، دوباره بهمن شد و تجربه بحران دوباره و نیاز به بازتعریف خود و اهداف و ماموریت. بحران این بار یک فرق اساسی با دفعههای قبل داشت: این بار…
خیال یا واقعیت؟
(ناهیدنامه 0034 -۳۰ دی ۱۴۰۰) گاهی ما آدمها نسبت به شرایط و اطرافیانمون اینرسی پیدا میکنیم. گاهی اینقدر غرق در خوشی میشیم که یادمون میره تمام این خوشی به یک ریسمان نازک بنده. همه تصورات و برنامهریزیها و اهداف و…
روزنوشته – دلشکستگی
(ناهیدنامه 0033 – ۲۲ دی ۱۴۰۰) شده برای کاری چند ماه زحمت بکشید و بعد اینقدر اذیت بشید که فکر کنید آیا واقعا زحمتها ارزشش را داشت؟ اینجور مواقع چه کار میکنید؟ قید همه چیز را میزنید؟ برایش میجنگید؟ چطوری…
دفتر ایدهها
(ناهیدنامه 0032 – ۱۸ دی ۱۴۰۰) شده که فکر کنید کاری باید انجام بشه اما از طرف همکاران و مدیران حمایت نشید و حتی با مخالفت روبرو بشید بطوریکه به مرور انرژیتون کم بشه و خودتون هم انگیزتون را از…
ترس برادر مرگه
(ناهیدنامه 0031 – ۱۵ دی ۱۴۰۰) “نترس. برو. کفش تو از کفش من بهتره. ترس برادر مرگه. محکم قدم بردار. هیچی نمیشه. من را ببین. پاهات را اینطوری زمین بذار.” ۴۰ دقیقه مانده بود به پلنگچال که بخاطر آن تکه…