(ناهیدنامه 0029 – ۱۰ دی ۱۴۰۰)
امروز مطلب دوستی را میخواندم راجع به دوستان در سطح و دوستان در عمق. همیشه فکر میکردم چرا با وجود ارتباط با افراد مختلف از فامیل و دوست و همکار، احساس خلا و کمبود دارم. با این دستهبندی کاملا به دلیلش پی بردم: نبود دوست در عمق. برای تصمیمات و رویاهای بزرگ، دوستان در عمق بسیار کمککننده هستند. نه این که نبودشان، بهانهای باشد برای بیحرکتی و ایستایی؛ به هر حال حتی اگر هیچکس هم حرف و رویایتان را نمیفهمد، باید این رنج را تحمل کرده و حرکت کنید. اما دوستان در عمق، مسیر و حرکت را برایتان خیلی زیاد تسهیل میکنند. اگر دوست در عمق ندارید، برای به دست آوردنش فعالانه تلاش کنید. معصومه جان مدتها به دنبال چنین دوستی بودم. از تو بخاطر پذیرش، همصحبتی، همدلی، انرژی مثبت و صفایت بینهایت ممنونم. آرزو میکنم که من و شما به دوست در عمق هم تبدیل شویم.
