(ناهیدنامه 0036 – ۶ بهمن ۱۴۰۰)
یک هفتهای بود که دوباره درگیر این سوال اساسی بودم که از زندگی و بطور خاص شغلم چه میخواهم. خیلی فکر کرده بودم و به یک سری نتایج هم رسیده بودم. میدانستم که از کارم، اثرگذاری و خلق ارزش، چالش و حل مسئله، اختیار و قدرت تصمیم، تیم و حس تعلق به آن را میخواهم. اگر به اینها در داخل یک سازمان برسم، علاقهای ندارم که دنبال کارآفرینی بطور مستقل بروم و بجای مسئله و مشکلات اصلی و تخصصی، درگیر موارد عمومی مثل اداری و مالی و منابع انسانی شوم.
حتی وقتی خوب فکر میکنم، میبینم کار در سازمان دولتی و خصوصی هم برایم مهم نیست، یعنی اگر احساس کنم در یک شغل دولتی امکان اثرگذاری وسیعتر و بیشتری دارم، به شرطی که مواردی مثل اختیار و قدرت تصمیم نقض نشود، مشکلی نخواهم داشت. اما چیزی که باعث شده از شغل دولتی گریزان باشم، این است که در شرایط فعلی و با ساختارهای مدیریتی حاکم، هم عملا اختیار در موارد زیادی نقض میشود و هم سرعت اثرگذاری بخاطر موانع موجود بسیار کم است.
همینطور اگر روزی تصمیم بگیرم خودم شرکتی تاسیس کنم، بخاطر این است که نتوانستهام در شرکتها و سازمانهای موجود، به ۴ مورد بالا برسم و از سر ناچاری و برای خلق چنین شرایطی اقدام به این کار خواهم کرد.
دیشب صحبت با معصومه جرقهای شد تا آزمون لنگرگاه های شغلی سایت متمم را بدهم.
از ۸ لنگرگاه، برترینها عبارت بودند از خدمت و تعهد با ۳۳ امتیاز، خودمختاری و استقلال با ۲۹ امتیاز، فنی تکنیکی ۲۵ و جستجوی چالش ۲۵.
بعد از اینها، با فاصله امتیاز زیاد، سبک زندگی ۱۸، مدیریت عمومی ۱۵، کارآفرینی و خلاقیت ۱۲، و امنیت و ثبات ۷ قرار داشتند.
آزمون تایید کننده این مطلب بود که من علاقهای به مدیریت عمومی و پرداختن به مسائل کلی اداری و مالی و … ندارم. خود مدیریت برایم جذاب نیست اما از جایی احساس کردم که تنها در این صورت میتوانم دامنه اثرگذاری بالاتر به همراه اختیار داشته باشم و بخصوص مدیریت یک تیم تخصصی که درگیر حل مسئلههای مختلف و جذاب و پرچالش باشد، برایم جذاب است؛ یعنی دقیقا همین موقعیتی که در حال حاضر در آن هستم.
و همچنین خود کارآفرینی برایم جذابیتی ندارد مگر این که به این نتیجه برسم تنها از طریق آن میتوانم به خدمت بیشتر، استقلال بیشتر، کار فنی تکنیکی و حل مسائل مورد علاقهام بپردازم.
میدانم که ممکن است اینها روزی تغییر کنند، اما در این مرحله و در زمان فعلی راهگشاست و این خودشناسی باعث میشود با گامهای محکمتر و با اطمینان بیشتر قدم بردارم و شرایط فعلیام را با آغوش بازتر بپذیرم و دوست داشته باشم.
