(ناهیدنامه 0021 – ۲۳ مهر ۱۴۰۰)
میخواستم بیانیه ماموریت فردیام را برای ۵ سال آینده بنویسم. داشتم نمونههای بیانیهها را میخواندم. همه به دنبال اثرگذاری بودند. این که ردی از خود در جایی، در جسم دیگری، ذهن دیگری، روح دیگری، محیط زندگی دیگری، زمین و طبیعت به جا بگذارند. بیانیه هر کس آینهای بود از نقاط قوت و توانمندیها و ارزشهای نویسندهی بیانیه.
موقع نوشتن بیانیه فردی باید به این توجه کنید که با توجه به نقاط قوت و ویژگیهای شخصیتی خودتون، در چه جنبهای میتونید اثر بذارید و خودتون هم از اون لذت ببرید. یک نفر با آموزش یا تولید محتوا برای کودکان اثر میذاره و خودش هم در این فرایند لذت میبره، یکی هم مثل من که آدم منطقی و تحلیلی هستم، از مشاوره و کار با صنایع و سازمانهای سخت و زیرساختی لذت میبره.
وقتی بیانیه ماموریت برای تیم تنظیم میکنیم، افرادی با ماموریتهای فردی همراستا با آن، جذب تیم میشوند. ممکنه برای افراد خارج تیم، این بیانیه جالب به نظر نیاد، اما این اصلا مهم نیست. انسانها با هم تفاوت دارند و مجموعه تمام ماموریتهای تمام انسانهاست که در کنار هم از جنبهها و ابعاد مختلف بر جهان اثر میذاره. این هارمونی خیلی شگفت انگیزه.
این هم متن بیانیه من 👇👇
“من میخواهم از طریق ایجاد و هدایت یک تیم تخصصی، با مشاوره و پیادهسازی تحلیل و بلوغ داده، به سازمانها و شرکتها کمک کنم که دادهمحور شده و به این ترتیب جلوی اقدامات پرهزینه و اشتباه مدیریتی و عملیاتی گرفته شود.”
من امروز خیلی خوشحالم. از خدا بابت داشتههایم سپاسگزارم. آنچه دارم همانهایی است که چندین سال پیش رویایش را در خیالم داشتم. چه حیف که داشتههایمان چقدر راحت برایمان عادی میشوند و فراموش میکنیم که سالها پیش چقدر به دنبالشان بودیم و می خواستیمشان. نوشتن خواستهها و جشن شکرگزاری بعد رسیدن به آنها میتواند از ناسپاسی و قیاس و منفیبافی جلوگیری کند.
