(ناهیدنامه 0219 – ۶ آبان ۱۴۰۴)
✨پرده اول
یک هفتهی سخت را پشت سر گذاشتهام، هفتهای با احساس دائم اضطراب و تنش در ناحیهی شکم و کمی انقباض در فک. سعی میکنم با آن بمانم تا پیامش کمکم برایم آشکار شود، اما متوجهم که از حالت صلح درونی فاصله گرفتهام.
کلافه هستم. در نهایت پیام را میگیرم و از تصمیم و اقداماتی که در راستای آن داشتم، عقبنشینی میکنم. شکم و فک آرام میشوند.
✨پرده دوم
از وضعیت انجام تمرینها میپرسد. میگویم دو هفته است که از تمرین فاصله گرفتهام. نتوانستم تمرین را در برنامهام جا دهم و شاید یکی از دلایل اضطراب و پیام تن هم همین بوده باشد. تلاش داشت به من هشدار دهد که چیزی سر جایش نیست.
میگوید: «برایت دعا میکنم که تمرین را دوباره داخل لیست بیاوری؛ این که تمرین از لیست اولویتهایت بیرون بیاید، نشانهی آن است که خود را از اولویت خارج کردهای.»
ذهن میخواهد در برابر این حقیقت مقاومت کند اما در عمق وجود متوجه درستی گفتههایش هستم. راست میگوید؛ در هفتهی گذشته ذهن تلاش کرده بود که با دوز و کلک و تکیه بر اهرم ترس، من را به جهان دستاوردها و هدفهای بیرونی بدون پشتوانه برگرداند و اگر بدن برای رساندن پیام روح پافشاری نکرده بود، ممکن بود فریبش را بخورم.
✨پرده سوم
میگوید دو هدف داریم: هدف درونی و هدف بیرونی. آنچه اصل است، هدف درونی است یعنی بیداری، آزادی معنوی و رهایی از چرخهی افکار و احساسات بیپایان که در آن گیر افتادهایم. هدف بیرونی تنها یک فرع است.
هدف درونی برای همه و در همهی زمانها ثابت است اما هدف بیرونی از فردی به فرد دیگر فرق دارد و ضمنا برای هر فردی ممکن است بارها در طول زندگی عوض شود.
میگوید هدف بیرونی بدون دنبال کردن هدف درونی، پوچ و بیمعناست؛ دستاوردها و لذتهایش گذرا و موقتی است و آرامش واقعی به همراه ندارد. میگوید در جهان امروز، بیشتر آدمها هدف درونی را فراموش کردهاند و به هدف بیرونی چسبیدهاند؛ عدهای هم به اشتباه اولویت اینها را جابجا کردهاند.
میگوید هدف بیرونی باید همراستا با هدف درونی باشد. آرزوهای دور و دراز در آینده، نشانهی این است که از این همراستایی خارج شدهاید.
در حالت اتصال به هدف درونی، نشانهها در لحظهی حال ظاهر میشوند و تو بدون چسبندگی به نتیجه، اقدام مناسب برای این لحظه را انجام میدهی؛ با قدمهای کوچک در نهایت ممکن است چیزی بزرگ ساخته شود اما تو نه به آن چیز بزرگ در آینده فکر کردهای و نه به آن دلبستگی داری.
اولویت دادن به هدف بیرونی، چیزی جز اضطراب و استرس به همراه ندارد. به دنبال آرامش و سعادت در آینده بودن بیمعنی است. اگر گامهای اکنونت در آرامش نیست، دنبالهی این گامها هم به چیز خوبی برای تو و هستی ختم نخواهد شد.
در شکل درست، هدف بیرونی که به هدف درونی متصل باشد، از اضطراب تهی است. در این وضعیت، به هیچ چیزی نمیچسبی و حتی تصویری نداری که آینده چگونه خواهد بود. به ابهام و ندانستن دل میسپاری و به نشانهها اعتماد میکنی. خرد و خلاقیت هستی تو را به بهترین راه ممکن خواهد برد. تو با هستی در خلق همراه میشوی اما منبع این خلق از جایی فراتر از ذهن است.
📍پینوشت ۱: پرده سوم، از آموزههای کتاب زمینی نو، نوشته اکهارت تله.
📍تصویر مربوط به بهار ۱۴۰۱.
