(ناهیدنامه 0126 – ۷ تیر ۱۴۰۳)

می‌گوید هنوز در حرف‌هایت به دنبال آن حمایت بیرونی هستی؛ ببین که حمایت‌هایی که قبلا دست و پا کردی، پایدار نبودند و هر بار چقدر اذیت شدی و هزینه دادی. تو باید یاد بگیری که قرار است خودت پیشرو باشی و اگر این درس را الان نگیری، در مسیرت آزمون‌های مشابه دوباره و دوباره قرار می‌گیرند تا جایی که از این مرحله بگذری.
و من به آن تصاویر مبهمی فکر می‌کنم که گویا چون هنوز جسارت و شجاعت تنها عمل کردن را ندارم، منتظرند تا من رشد کنم و شفاف‌تر شوند.

می‌گوید این طراحی شغلی که برای خودت در نظر گرفتی از کجا می‌آید؟ می‌گویم از ذهن می‌آید و هرچند گاهی حسی می‌گوید که انگار مسیر من نیست و ذهن من است که تلاش می‌کند دوباره من را در چارچوب ببرد و صد البته برای طراحی‌اش ده‌ها دلیل و توجیه منطقی هم دارد. می‌گویم نگرانم و نمی‌دانم چطور باید بفهمم؟ می‌گوید باید روی مراقبه منظم کار کنی؛ در زمان درست راه را خواهی دید.

اگر دوست دارید به اشتراک بگذارید

برای لحظه‌ای مکث و اندیشیدن

ایمیل‌تان را وارد کنید تا تازه‌ترین نوشته‌های پایافرین به دستتان برسد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *