(ناهیدنامه 0231 – ۲۳ بهمن ۱۴۰۴)
بیش از یک ماه در سوگ و ماتم و خشم و نفرت گذشت. حالا که ممکنه تونسته باشیم کمی این احساسات را مدیریت کنیم و جلوی انفجارشون را بگیریم، شاید زمان مناسبی باشه که بخشی از توجهمون را به آیندهای که میخواهیم برای ایران بسازیم، معطوف کنیم.
تزریق سالها یاس و ناامیدی ما را به انسانهای مردهای تبدیل کرده که سالها در نقش قربانی رفتیم؛ انگار به درهی ویرانی که کشور با سرعت در حال سقوط در اون هست، خو گرفتیم. به نابودی هوا و آب و خاک و انرژی و آموزش و ساختار پاسخگو و کارآمد عادت کردیم.
این یک واقعیته که تا نتونیم آینده و خواست خود را در ذهنمون شفاف کنیم و براش برنامهریزی و اقدام کنیم، هیچوقت به سمت اون پیش نخواهیم رفت. در این پیچ تاریخی ایران و در این نقطه بسیار سرنوشتساز، بر همهی ماست که آگاهی سیاسی خودمون را بالا ببریم و برای آیندهای که میخواهیم بسازیم، «گفتگو و همفکری» کنیم.
اگر امروز فعالانه و مسئولانه عمل نکنیم، در آینده جوابی برای فرزندانمون نخواهیم داشت.
