(ناهیدنامه 0230 – ۱۵ بهمن ۱۴۰۴)
این روزها یکی از رسالتهای مهمم در زندگی را این میدانم که به آدمها یادآوری کنم خودشان خدا هستند.
هر شعاری که ما را به کمکی از غیب یا رسیدن یک منجی حواله میدهد، دقیقا همان تفکری است که ما را به اینجا رسانده است.
نقطه اثر خود را پیدا کنیم و جهانی که آرزویش را داریم، خودمان خلق کنیم.
خونهای زیادی در طول تاریخ در این خاک فدا شدند و شاید هرگز رویایی که برایش خون دادند، محقق نشد.
از خود بپرسیم این بار برای جلوگیری از هدر رفتن خونهای ریخته شده چه برنامهای داریم؟ اول از همه به خود اشاره کنیم. قبلا چه اشتباهاتی کردیم؟ کجاها کمکاری کردیم؟ کجاها سکوت کردیم؟ کجاها بار مسئولیت خود را بر نداشتیم؟ چه تغییری در عقاید و باورها و رفتارهای خود باید بدهیم تا آیندهای متفاوت از اکنون خلق کنیم؟

