(ناهیدنامه 0228 – ۷ بهمن ۱۴۰۴)
فکر کردم از ضحاک تشنهی قدرت بنویسم که روز به روز خونهای بیشتری از جوانان را طلب میکند؛ یا از خشم و نفرت به حق انباشتهی جمعی که حجم و بزرگی آن من را میترساند. اما در نهایت این غم وطن است که بیش از همه خودنمایی میکند؛ غمی به بزرگی صدها سال درد و رنجی که بر این سرزمین و مردمانش رفته است. دلم میخواهد ایران را با تمام مردمان داغدارش در آغوش بگیرم و برای روزها در سکوت بمانم.
