(ناهیدنامه 0069 – ۲۰ اسفند ۱۴۰۱)
تا بحال شده وسط راه به همه چیز شک کنید؟ به مقصد و به دلیل و چرایی مسیری که توش قرار گرفتید؟ با خودتون فکر کنید که شاید از اول اشتباه کردید و بدون در نظر گرفتن تمام جوانب پا در این راه گذاشتید.
این توقفهای هر از گاهی خوبه؛ اما باید مراقب بود که طولانی نشه. ذهن گمراهکننده هست. وقتی کاملا از بار هستی آزاد بشه و بدون هیچ مسئولیتی، صد در صد به اکتشاف و جستجوگری مسیر زندگی در فضای بینهایت بپردازه، ممکنه اوایل احساس سبکی لذتبخشی ایجاد بشه؛ اما بعد مدتی، سردرگمی عظیمی با خودش میاره.
من تجربهاش کردم؛ مغز تا حدی از درجه ابهام را میتونه تحمل کنه. اعتراف میکنم که این سردرگمی در یک فضای بیمحدودیت و تلاش برای انتخاب بهترین مسیر، فراتر از توان تحمل مغزم بود.
در نهایت شروع کردم به خط زدن آگاهانه بیشتر مسیرهای ممکن. و به این ترتیب در یک نقطه با درجه ابهام قابل تحمل قرار گرفتم؛ نقطهای که بتوان دست به اقدام و عمل زد.
به قدری از این تجربه خستهام که تصمیم گرفتم در هدفگذاری فردی سال ۱۴۰۲، کل سال را روی مسیر تمرکز کنم و اجازه جستجوگری بیشتر را به خودم ندهم. دیگر علاقهای به یافتن بهینه سراسری ندارم و فکر میکنم انرژی و پاداش دریافتی حاصل از تلاش در مسیر بهینه محلی، به قدر کافی به زندگی معنا میدهد.
به گفته دوستی، اختصاص ده درصد توان به جستجوگری و exploration کفایت میکنه و بیشتر از اون سودبخش نیست.
📍پینوشت ۱: دایوتک در سال ۱۴۰۲ با بیزینس مدل و سگمنت هدف جدید متناسب با شرایط و واقعیتهای کشور به فعالیت ادامه میده.
