(ناهیدنامه 0082 – ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۲)
امروز دقیقا بعد از ۴ سال از آخرین ارائهای که در فضای دانشگاهی داشتم، در دانشگاه حضور پیدا کردم. برای ارائه در رویداد داده و علوم شناختی در دانشگاه آزاد قزوین دعوت شده بودم. حضور در جمع دانشجویان برایم انرژیبخش بود؛ و برای اولین بار احساس کردم حرف مفیدی برای گفتن دارم. حرفهایی که حاصل تجربیاتم در این سفر ۴ ساله بعد از خروج از دانشگاه بود.
این روزها بواسطه ماموریت کسب و کار جدید، زیاد به این فکر میکنم که چطور باید اجزای مختلف پازل و ظرفیتهای موجود در کشور را در جهت تحول صنایع کنار هم بچینم؛ و یکی از این قطعات پازل، دانشجویان و پتانسیل عظیم آنهاست.
این رویداد را به فال نیک میگیرم و امیدوارم که روزی بتوانم از این استعدادهای فوقالعاده در جهت اثربخشی و خلق ارزش و حل چالشهای کشور کمک بگیرم.
