پایافرین |
آفرینش پایا
انسان، تمامشده به دنیا نمیآید. ما در هر لحظه، در نسبت با آنچه تجربه میکنیم، میآموزیم، انتخاب میکنیم و از سر میگذرانیم، خود را از نو میآفرینیم. من این فرایند را شدن مینامم.
پایافرین، خانهایست برای «خلقِ خویشتن»؛ برای زیستن، پرسیدن و آفریدن در مسیرِ شدن.
اگر تو هم در جستجوی شکل تازهای از زیستن هستی، خوش آمدی.
من پژوهشگر شدنِ انسانم
من ناهیدم؛ یک مسافر تماشاگر جستجوگر.
سالهاست در مسیر فهمیدن انسان قدم میزنم؛ از مطالعه و فلسفه و روانشناسی تا مشاهدهی زندگی و تجربهی زیستهی خودم.
پرسشم ساده به نظر میرسد و پاسخ سادهای ندارد: انسان چگونه میشود؟
چگونه از آنچه هست عبور میکند، خود را میآفریند، زخمهایش را التیام میدهد، با زندگی میرقصد و در هر مرحله، امکان تازهای از بودن را آشکار میکند؟
پایافرین، حاصل همین جستجوست؛ جایی که پژوهش، زندگی و همراهی با انسانها به هم میرسند.
زندگی، بالا رفتن از کوه نیست؛
رقصیدن بر یالهای بادخیز کوهستان است.
زندگی، بالا رفتن از کوه نیست؛ رقصیدن بر یالهای بادخیز کوهستان است.
هرچه بیشتر میشویم، زندگی لزوما آسانتر نمیشود. یال باریکتر میشود. باد شدیدتر میوزد. مه غلیظتر میشود.
مسئله این نیست که روزی به جایی برسیم که دیگر بادی نوزد. مسئله این است که رقصیدن با باد را بیاموزیم. گاهی باید جستجو کرد. گاهی ایستاد و زخمی را دید. گاهی رقصید. گاهی پشت صخرهای پناه گرفت و نفسی تازه کرد. و دوباره راه افتاد.
پایافرین، همراه این مسیر است.
از کدام در وارد جهان پایافرین میشوی؟
تازهترین ردّ قدمها...
شاید مسیر تو هم جایی به همسفری نیاز داشته باشد:
- اگر در میانهی راه ایستادهای؛
- اگر پاسخهای قدیمی دیگر برایت کافی نیستند؛
- اگر چیزی در زندگیات میخواهد تغییر کند اما هنوز نمیدانی چه؛
- یا اگر میخواهی با حضور بیشتری در مسیر زندگیات قدم برداری،
میتوانیم مدتی از این راه را با هم برویم. نه برای اینکه من پاسخ زندگی تو را بدانم؛
بلکه برای اینکه در کنار هم، پرسش تو را روشنتر ببینیم.
شاید مسیر تو هم جایی به همسفری نیاز داشته باشد.